avontuur

Maandagavond 20u. Jennifer en ik zijn helemaal alleen op de ranch en zitten na een film gezellig wat te kletsen als er ineens op de deur geklopt wordt. Raar... Als we gaan kijken blijkt het een dame te zijn die op reis was en naar Pryor wilde, maar ze nam de weg die via de ranch door de bergen loopt (lees: een weg dien enkel te paard of meet vierwieler of met wel heeeeel stevige 4x4 te berijden is). Ze was dus ook ergens vastgeraakt en stond nu dwars over de weg. Na anderhalf uur lopen is ze bij ons aanbelandt. Wij dus in de pickup die ze gebruiken om trailers door de bergen te sleuren, blijkt dat die met een toyota prius onderweg was. Hoe die zo ver geraakt is, is voor iedereen een raadsel, maar bon. Onder begeleiding van coyotegehuil in het donker hebben we haar kunnen bevrijden, avondeten en een slaapplek aangeboden. Content dat die was!
Maar het avontuur was nog niet gedaan. Gisterenavond tegen een uur of 6 begon het te overtrekken en te waaien en in de verte was er wat dondergerommel. Ik besloor om de heuvel aan de ranch te beklimmen en het schouwspel te kunnen bewonderen, maar meer dan een donkere wolk was er niet te zien. Niets spectaculairs. Maar tegen dat ik terug aan de ranch was, donderde het continu. Jennifer en ik stonden op het terras onder het afdak te kijken toen ik iets uit de lucht zag vallen. Toen ik erheen liep bleek het een hagelsteen ter grootte van een golfbal te zijn! Ik was maar net terug onder het afdak of het begon me daar te hagelen, dat had ik nog nooit gezien!!! Zoals het regen kan gutsen, zo kwamen de hagelbollen naar beneden! Ondertussen regende het ook en waaide het superhard.
De weg naar de ranch loopt af naar de kreek hier en het duurde niet lang vooraleer de weg in een rivier veranderde. Toen de regen ongeveer over was en ik over dat water naar mijn kamer wou om mijn camera te halen, zag ik vanaf de weg naar de bergen (de onberijdbare weg weet je wel) een minitsunami naar beneden komen. Ik overdrijf hier nu wel, maar het was echt een golf water die naar beneden kwam. gelukkig zat de kreek ertussen en kwam die daarin terecht. Niet te doen. Alles was wit en lag onder een laag hagelbollen. Na de regen begon alles ook te stomen omdat de grond nog erg warm was, wat een spectaculair zicht opleverde, en mooie fotokes...

Vandaag heel vroeg, 3.45u ging mijn wekker al af! Na een ontbijt zaten we (Jennifer en ik, haar twee cowboyzonen en 4 vrienden van hen) al op onze paarden om een kudde te verhuizen die helemaal aan de andere kant van de bergen zat. We dreven zo'n 280 luid protesterende koeien, kalveren en stieren bij elkaar en dreven ze over twee bergen. Een keileuke ervaring alweer: ik als leek tussen al die stoere ervaren cowboys! Dat is toch wat anders dan cowboyke spelen met gasten erbij.
Tegen iets na de middag waren we weer thuis... Home sweet home (=uitgebreide middagdut).