Living the dream

Je hebt zeker al gehoord van het begrip 'In the middle of nowhere'. Wel, probeer je daar dan nu een voorstelling van te maken in een cowboydecor. Gelukt? Zeker? Wel ik kan je verzekeren dat jouw voorstelling in de verste verte niet kan tippen aan waar de dryheadranch zich bevindt.
Even buiten Lovell maakt het asfalt plaats voor een harde zandgrond en weer een half uur verder verruil je die voor iets wat meer een pad is, geflankeerd door een prachtige canyon en de Big Horn Mountains rechts en de Pryor Mountains links. Je hebt met de 4x4 meer dan een uur hobbelend en slippend door een landschap gereden dat meteen kan dienen als decor voor een westernfilm. Dan, als je om de zoveelste bocht rijdt, zie je tussen 2 heuvels in een idyllische ranch liggen (doorsnee 6 mijl!) aan een kreek.
Wel, daar ben ik nu! De dichtsbijzijnde winkel is een heel uur rijden, de buren heb ik nog niet gevonden hoewel we al tochten van meer dan 3 uur gemaakt hebben en je hoort hier echt niets op het stromende water en snuivende paarden na! ... Zaaaaalig!

Ondertussen heb ik al anderhalve dag erop zitten en ... I' living a dream! Natuurlijk moet ik hier ook allerhande klusjes doen, de badkamers in orde houden, een goot schuppen, ... maar dat weegt niet op tegen het avontuur! Ik heb al meegeholpen met het drijven van vaarzen die uitgebroken waren en terug in de juiste wei moesten, door de het juiste hek (leg zo'n beesten mar eens uit waar ze juist heen moeten) en vandaag zijn we een kudde 1jarige veulens uit de bergen gaan halen. Straks voegen we daar het veulen aan toe dat hier op de ranch staat en brengen we ze etrug. Manman, dat is niet simpel, maar wel supersuperleuk. In volle galop door de wei, over de heuvels, door de kreken, een poging doend om de groep jonge paarden bij elkaar te houden en dan nog eens door het juiste hek te krijgen. Ik voel me al een echte cowboy. Als we nog eens in de beschaafde wereld komen, ga ik me een extra paar jeans kopen en een hoed. Ik besef nu dat dat echt niet voor de show is, want ik ben al kakbruin, maar mijn nek is vuurrood. Vandaar de hoed...

Deze week is mijn inburgeringsweek. Er is maar 1 gast, een Frans meisje, Izzie. (haar echt naam is Isaure, maar niemamd kan dat hier uitspreken. Ik ben hier ook niet Evi, maar iets wat op Ivi lijkt) Volgende week zullen er 12 gasten zijn! Werken geblazen dus. Gelukkig heb ik een plekje voor mezelf, hoewel ik daar alleen kom om in mijn bed te duiken.

Maar goed, het is alweer tijd om op mijn paard te springen (peenuckles is mijn paard van vandaag).

See ya folks!